Κεφάλαιο 3 - "Οι τρέλες της Σχολειoύπολης"
♪ Δε ξέρω ποια είναι ή ♪
♪ πώς είναι ή πότε, τι, γιατί είναι ♪
♪ Όσο για το πού είναι, είναι εκεί που θα πάμε ♪
♪ στην Αδελαΐδα, στην Αδελαΐδα ♪
♪ Ελάτε και μπείτε ♪
- ♪ στην Αδελαϊδοπαρέλαση. ♪ - Όχι.
♪ Αδελαΐδα, στην Αδελαΐδα ♪
♪ Ας πάμε στο σπίτι της Αδελαΐδας ♪
Πρέπει να διορθώσω αυτό το τελευταίο μέρος,
αλλά αυτή είναι η ιδέα. Άρα, Βεατρίκη, εσύ τραγουδάς
τις ψηλές νότες. Γουίρτ, εσύ τις
- πολύ ψηλές νότες. - Τι;
- Ω. - Και...
Κανείς δεν τραγουδά τίποτα πια.
- Και Γουίρτ, προχώρα! - Μα πρέπει να...
- Εντάξει. - Αλλά πρέπει να κάνουμε κάτι διασκεδαστικό.
Ξέρεις, πραγματικά δεν πρέπει.
Μπορούμε να συνεχίσουμε να περπατάμε σιωπηλά.
Και... ε... Γουίρτ, πάμε. Έλα.
- Συγγνώμη συγγνώμη. - Αλλά μήπως...
Γκρεγκ, γιατί δε γίνεσαι πιο πολύ σαν τον αδελφό σου;
- Να κάνεις πάντα ό,τι σου λένε... - Τι;!
...ένα θλιβερό άβουλο πλάσμα που βασίζεται
- σε άλλους για όλες του τις αποφάσεις; - Έι! Τι;!
- Δεν είμαι άβουλο πλάσμα! - Περίμενε, Γουίρτ.
- Άσε με να καταλήξω εκεί που θέλω. - Εντάξει.
Βλέπεις, Γκρεγκ; Βούληση μηδέν.
- Χμ! - Πρέπει να είσαι κι εσύ έτσι.
- Αλλά αυτό δεν ακούγεται τόσο διασκεδαστικό. - Ο κόσμος είναι άθλιος, Γκρεγκ.
Η ζωή δεν είναι διασκεδαστική.
- Τότε θα κάνω αυτό που πρέπει να κάνω, υποθέτω. - Ευχαριστώ.
Ας επικεντρωθούμε απλά στο να σας πάω στην Αδελαΐδα,
για να ξεμπερδέψω με την όλη υπόθεση. Άρα αν μπορούσατε
να συντομεύετε λίγο, θα ήταν υπέροχο, καλά;
Καλά; Έι, πού είναι ο Γκρεγκ;
Εμ... Κάπου τριγυρίζει, υποθέτω.
- Τυροπαξίμαδα! - Πρέπει να παίξουμε το ρόλο μας
για να γίνει ο κόσμος καλύτερος!
- Χα-χα. Ναι.
Χμ; Ουάου!
Σχολείο;! Πφ...
Όχι σήμερα.
Γκρεγκ!
Γκρεγκ! Γκρεγκ;
Ω.
- Γκρεγκ; - Με συγχωρείτε;
Παρακαλώ, καθίστε κάτω παιδιά!
Αργήσατε!
Ξέρετε τους κανόνες: "Μόλις η καμπάνα χτυπήσει, η τάξη έχει αρχίσει."
Ω, συγγνώμη, παιδιά.
Δεν έχει εγκέφαλο. Δε μπορεί να μάθει τίποτα.
Έλα, πάμε, Γουίρτ. Ελα. Εδώ, μικρέ.
Είπες κάτι; Δεν σ' ακούω επειδή είμαι απασχολημένος
- κάνοντας ό,τι μου είπαν. - Τι;!
Τι κάνεις...;
- Όχι όχι, πάμε. - Α όχι.
Εσύ είπες, είμαι άβουλο πλάσμα.
- Πρέπει να κάνω ό,τι μου είπαν. - Ωχ.
Γουίρτ, ο αδελφός σου μπορεί να βρίσκεται σε μπελάδες.
Μμ-μμ.
Χα-χα! Ναι!
Οι τσίχλες έχουν μικρή διάρκεια ζωής.
Κυριολεκτικά με σκοτώνετε κάθε στιγμή που αναγκάζομαι
να περνάω μαζί σας. - Ω.
Νεαρέ, δεν θα ανεχθώ τέτοιες ανοησίες
στην τάξη μου! Έχω αρκετές σκοτούρες από
αυτόν τον αχαΐρευτο, άπιστο, κατεργάρη ομορφάντρα μου.
Ω, Τζίμη Μπράουν, γιατί
με άφησες έτσι; Και τώρα, με τον πατέρα μου να
απειλεί να κλείσει το σχολείο και εκείνον τον άγριο αδέσποτο γορίλα
Αχ, Τζίμη... Αυτό έχω μόνο να σου πω...
♪ «Α» για το αχλάδι που μου έδωσες
♪ αλλά ήτανε σκουλικιασμένο ♪
♪ «Β» για το «βαριά ερωτευμένη»... ♪
Ουφ... Ετούτη εδώ έχει απωθημένα.
Τι πράγμα;
- Νεαρέ, πήγαινε στο κουτί του σκράπα. - Ω, βεβαίως, εντάξει.
- Οχι όχι. - Βεβαίως.
Όχι, όχι.
- Λοιπόν, πού είχαμε μείνει;
Α, ναι.
♪ "Γ" για το γλυκομίλητος που έλεγα πως ήταν ♪
♪ την πρώτη φορά που με χαιρέτησε ♪
Η θεωρία μου είναι ότι τα χοτ-ντογκ δεν είναι στ' αλήθεια σκυλιά,
ανεξάρτητα από το τι σας διδάσκουν στο σχολείο.
Αλλά εσείς δεν πηγαίνετε στο σχολείο, έτσι;
Θα κάνω παρέα μαζί σας, παιδιά.
Έι, έχω μια ιδέα!
Ας παίξουμε τις παλιόγατες!
Ξέρετε να παίζετε τις παλιόγατες;
Εχει πλάκα! Θα σας δείξω. Να!
Εδώ είναι μια παλιόγατα.
Βρήκατε κι άλλη!
Όπα, όχι. Νομίζω αυτή παραείναι.
- Συγγνώμη, ψιψίνα.
Θα πρέπει να βρούμε άλλη παλιόγατα.
Έι, Τζέφρι, νόμιζω είναι μία πίσω σου!
Γορίλας! Τρέξτε!
♪ Και "Χ", αχ ναι ♪
♪ για τα μαύρα χάλια που μ'άφησες ♪ ♪ Αχ, γιατί; ♪
- Έι, σκράπα, είναι απαίσιο! - Ωραία.
Χαίρομαι που νιώθεις έτσι.
♪ Θυμάμαι τη ζωή κάποτε... ♪
- Χμ; - Γορίλας!
Μεσημεριανό κιόλας;
Λοιπόν, μαζευτείτε παιδιά.
- Χμ; Αα! - Μμ-χμμ.
Δεν θέλουμε να αργήσουμε
για το μεσημεριανό. Ο πατέρας μου θα μας επισκεφθεί σήμερα,
και θα πρέπει να προσέχουμε τη συμπεριφορά μας!
Γρήγορα! Εδώ μέσα!
Αμάν! Ωρα για γεύμα!
Αυτό είναι πολύ καλύτερο από το να σε κυνηγάει γορίλας.
Ω, τι συμβαίνει;
Μμ... Κάπως άγευστο.
- Έι, κανείς δε σου είπε να φας. - Ναι, αλλά... Μμ.
Χμμ.
Ω...
Ξέρω τι να κάνω! Κυρία Γλωσσοδέντρα!
Παίξτε κάτι τέτοιο.
Ω, έτσι;
Μμ... μας κάνει.
♪ Ω, πατάτες με μελάσα ♪
♪ αν θες μια μπουκίτσα, κάνω πάσα ♪
♪ Είναι ζεστές και μαλακές σαν καλτσούλες και κουτάβια ♪
♪ γεμάτα κρέμα και πετροκαραμέλα ♪
♪ Ω, πατάτες με μελάσα ♪
♪ πιο γλυκιά από προπαίδεια είναι η μάσα ♪
♪ Αν το στομάχι γουργουρίζει ♪
♪ και το στόμα σου ψελλίζει ♪
♪ υπάρχει ένα πράμα ♪
♪ που το μυαλό το κάνει χάρμα ♪
♪ Ω, πατάτες με μελάσα ♪
♪ αν τα γυαλιά σου ειν' θολά ρίξε μι' ανάσα ♪
♪ είναι λαμπρές, λαχταριστές σαν πελώρια ψαριά ♪
♪ θα έχεις φάει αρκετές όταν αστράκια θα μετράς ♪
♪ Ω, πατάτες με μελάσα ♪
♪ η μόνη εκκρεμότητα σου βρε μπαγάσα ♪
♪ είναι μπαμπάτσικες, κοντές, ♪
♪ όλοι τρελαίνονται γι'αυτές. Είναι πατάτες ♪
♪ με μελάσα ♪
- ♪ Πατάτες...με... ♪ - ΦΤΑΝΕΙ!
- Πατέρα! - Αυτό πληρώνω τόσο καιρό;!
- Έι, είπαμε να διασκεδάσουμε λίγο. - Δεν επένδυσα σε αυτό
το σχολείο για διασκέδαση. Νόμιζα ότι προσπαθούσαμε να κάνουμε
σημαντικό έργο εδώ, διδάσκοντας ζώα να μετράνε και να συλλαβίζουν.
Προσπαθούμε! Σε παρακαλώ πατέρα, μην κλείσεις το σχολείο.
- Δεν θα ξανασυμβεί. - Θα το φροντίσω...
- Αυτό...
...αυτό ...
...και αυτό κατάσχονται. Τώρα, στειλ' τους για ύπνο!
Ακούσατε τον πατέρα. Πέστε για ύπνο όλοι!
Μμ.
Απλά ήθελα να διασκεδάσουμε λίγο,
να αλλάξουμε τον κόσμο και να τον κάνουμε καλύτερο.
Αλλά απλά έκανα τα πάντα χειρότερα.
Εντάξει, Γουίρτ, θα το παραδεχτώ...
Μοιάζεις άβουλο πλάσμα, αλλά δεν είσαι.
- Ναι; - Βαθιά μες στην καρδιά σου,
είσαι ξεροκέφαλος. Πότε θα παρατήσεις αυτό το βιολί;
Ίσως ποτέ. Ίσως δεν το παρατήσω ποτέ.
Χμμ. Ναι!
Ο Γουίρτ έχει δίκιο... ποτέ μην τα παρατάς! Έλα, Γουίρτ.
- Πάμε να τους σώσουμε! - Εντάξει, αφού το λες εσύ.
Έλα.
Λοιπόν, ποιο είναι το σχέδιο, Γκρεγκ;
Σχέδιο; Ωχ, δε ξέρω.
Ωχ! Ποιος θα φανταζόταν πως ένα
δημοτικό για ζώα είναι κακή ιδέα;
Οι οικονομίες μου, το σπίτι μου... ό,τι είχα πήγε σε αυτό
το αγαπημένο σχολείο. Και τώρα είμαι αναγκασμένος να πουλήσω
αυτά τα όργανα για να μη κλείσει τελείως.
Εν τω μεταξύ αυτός ο απεχθής ο Τζίμης Μπράουν
βολοδέρνει ένας Θεός ξέρει που!
Για να μην αναφερθώ σε αυτόν τον άγριο, αδέσποτο γορίλα.
Αχ και να πήγαινε κάτι σωστά μια φορά.
Εντάξει, νομίζω πως κοιμάται.
- Ας κλέψουμε τα πράγματά του. - Τι;!
Τα όργανα!
Εκλάπησαν! Ποιος θα έκανε κάτι τέτοιο;!
- Εδώ είμαστε. - Ορίστε, μικρέ.
Τι είναι αυτό;
Συναυλία στήριξης για το σχολείο.
Αχ, δεν είναι σπουδαίο; Όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι
δείχνουν την καλοσύνη της καρδιάς τους.
Αντίθετα απ' τον Τζίμη τον Μπράουν.
- Ωχ, να 'τα πάλι. - Το μόνο που έκανε ήταν να κλέψει
- την καρδιά μου και να φύγει. - Γορίλας!
Αα!
Νεαρέ, κάνε κάτι!
Ω...
Όπα!
- Επιτέλους! - Τζίμη;
Σωστά, καλή μου. Εγώ ήμουν ο γορίλας.
- Αλλά γιατί το έκανες; - Έπιασα δουλειά στο τσίρκο για να
σου αγοράσω δαχτυλίδι αρραβώνων.
Αλλά μετά κόλλησα στο χαζο-κοστούμι, κι όλοι παραήταν
- κατατρομαγμένοι για να με βοηθήσουν. - Ω, Τζίμη.
- Ω! - Γλυκιά μου...
Υποθέτω ότι ο κόσμος είναι πραγματικά
τόσο γλυκός όσο οι πατάτες και η μελάσα.
♪ Ω, πατάτες με μελάσα ♪
♪ αν θέλεις λιγουλάκι... ♪
Λοιπόν, να πω στον Γκρεγκ ότι ήρθε η ώρα να φύγουμε;
Μπα, ασ'τον να ξεδώσει.
♪ ...γεμάτα κρέμα και πετροκαραμέλα ♪
- Έι, Γουίρτ. - Ναι;
- Δέσε τα κορδόνια σου. - Ε; Ω, μμ. Εντάξει.
♪ ... είναι η μάσα ♪
♪ αν το στομάχι γουργουρίζει και το στόμα σου ψελλίζει... ♪